en

Εαρινές Γενέθλιες εκδηλώσεις 27-30 Απριλίου 2018

LOGO 2Τα 32α γενέθλια της ΟΙΚΙΠΑ και τα 27α γενέθλια της «εν αιθρία» θα γιορτάσουμε και φέτος στις καθιερωμένες πλέον εαρινές γενέθλιες εκδηλώσεις μας, με μια σειρά δράσεων και παρεμβάσεων. 

Την Παρασκευή 27 Απριλίου στις 6.45 μ.μ. στην Αγορά Αργύρη θα γίνει εκδήλωση λόγου με θέμα «ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ».

 Επί μέρους παρουσιάσεις: «Ατμοσφαιρική ρύπανση στην Πάτρα - πρόγραμμα ΑΙΘΕΡΑΣ», με εισηγητή τον κ. Ανδρέα Καζαντζίδη, καθηγητή Φυσικής Πανεπιστημίου Πατρών. 

«Διάνοιξη Κανακάρη- Μίνι Περιμετρική, έργα πνοής για την πόλη» με εισηγητή τον κ. Βασίλη Λοτσάρη προϊστάμενο Δ/νσης Τεχνικών έργων Περιφέρειας Δυτ. Ελλάδος

Το Σάββατο, 28 Απριλίου στις 8:00 μ.μ. στο στέκι της ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ. Εγκαίνια έκθεσης με εικαστικές δημιουργίες του ζωγράφου Παναγιώτη Χαλούλου και θέμα: «Οι πολλαπλές μεταμορφώσεις της νεροκολοκύθας» (Διαβάστε λεπτομέρειες στη σελ. 12). 

Την Κυριακή 29 Απριλίου στις 10:30΄ π.μ. στο μόλο της Αγ. Νικολάου θα πραγματοποιηθεί «Δράση καθαρισμού και εξωραϊσμού του Μόλου της Αγίου Νικολάου» στα πλαίσια της πανελλήνιας εκστρατείας Let’s do it Greece. 

Τη Δευτέρα 30 Απριλίου το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί  Έκθεση φωτογραφίας με θέμα: «Χωριό και φύση», στην πλατεία των Υψηλών Αλωνίων, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δήμου για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς. 

Σας περιμένουμε σε όλες μας τις εκδηλώσεις

«Ποιος αμολάει τα άγρια ζώα;»

ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ


E117 περιβαλλοντικές οργανώσεις απαντούν στους «υπαίθριους μύθους» περί ενός «σκοτεινού σχεδίου» απελευθέρωσης άγριων ζώων στην ελληνική φύση. Μύθοι, που, παρότι δεν ευσταθούν, πυροδοτούν επικίνδυνες πρακτικές και δημιουργούν αρνητικά προηγούμενα για απειλούμενα είδη και όχι μόνο.

Κάθε χρόνο γεμίζουν σελίδες, ιστοσελίδες, blogs και κοινωνικά δίκτυα με «ειδήσεις» για φίδια, αρκούδες, λύκους και τσακάλια, που έχουν κατακλύσει, λέει, την ελληνική ύπαιθρο σκοτώνοντας ζώα και τρομοκρατώντας ανθρώπους! Ακούμε μέχρι και για ψύλλους και μεσογειακές φώκιες, που έχουν «απελευθερωθεί» κρυφά και ανεξέλεγκτα από «οικολόγους», απροσδιόριστες οργανώσεις και άγνωστα άτομα, που κινούνται …ύποπτα σε δασικούς δρόμους! Το καλοκαίρι του 2014 ακούσαμε μέχρι και για …«διεθνές σχέδιο οικο-τρομοκρατίας» με στόχο την Ελλάδα, τον τουρισμό και την πρωτογενή παραγωγή! Οι συναρπαστικές αυτές ιστορίες δεν είναι μοναδικό προνόμιο της χώρας μας, αφού παρόμοιες φήμες διακινούνται σε όλη την Ευρώπη, από τις μεσογειακές χώρες μέχρι και τον «αναπτυγμένο» Βορρά.

Όμως, δυστυχώς το «αστείο» έχει πολύ σοβαρές και επικίνδυνες προεκτάσεις, αφού θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την άγρια ζωή, αλλά, τελικά, και τους ανθρώπους. Ορισμένοι θεωρούν πως, αφού οι «οικολόγοι» παρεμβαίνουν έτσι αυθαίρετα στις φυσικές ισορροπίες, είναι δικό τους «χρέος» να επαναφέρουν την ισορροπία, παίρνοντας τα όπλα και κυνηγώντας παράνομα. Άλλοι πάλι βρίσκουν δικαιολογία να πετούν δηλητηριασμένα δολώματα (φόλες), μια εξολοκλήρου παράνομη πρακτική, που μπορεί να θανατώσει πολλά περισσότερα ζώα από αυτά που στοχεύει, εξοντώνοντας άδικα και αδιακρίτως όποιο ζώο φάει είτε τα ίδια τα δολώματα είτε τα δηλητηριασμένα θύματα. 


Οι 4 παρανοήσεις


Υπάρχουν κάποια «συμπτώματα» στην ύπαιθρο, που λαθεμένα οδηγούν αρκετούς στο συμπέρασμα πως «μόνη εξήγηση είναι ότι μεσολάβησε ανθρώπινο χέρι». Ας τα δούμε αναλυτικά:


Παρανόηση 1: «Αυξήθηκε ο πληθυσμός των άγριων ζώων; Άρα μεσολάβησε ανθρώπινο χέρι!»

Παροδικές αυξομειώσεις

Οι πληθυσμοί των ζώων παρουσιάζουν φυσιολογικές αυξήσεις ή μειώσεις στον πληθυσμό τους από χρονιά σε χρονιά, όπως γνωρίζουν καλά και οι γεωργοί, καθώς το ίδιο ισχύει για τις καλλιέργειες. Αυτό είναι μέρος του φυσικού κύκλου της ζωής. Υπάρχουν ακόμα και περιπτώσεις «πληθυσμιακής έκρηξης», όταν για παράδειγμα αυξάνονται υπερβολικά τα ποντίκια μια περιοχής, γεγονός που οδηγεί την Πολιτεία να τη χαρακτηρίσει ως «αρουραιόπληκτη» και να δώσει διαταγή για την απαγόρευση του κυνηγιού της αλεπούς ως βασικού καταναλωτή ποντικών. Τέτοιες διακυμάνσεις συνήθως είναι παροδικές και εξισορροπούνται τα επόμενα χρόνια. Μόνο μακροχρόνια προγράμματα παρακολούθησης μπορούν να δείξουν ότι πράγματι ένα είδος έχει σταθερή αύξηση στον πληθυσμό του.


Φυσική διαδικασία

Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου πληθυσμοί άγριων ζώων δείχνουν μια τοπική αύξηση, λόγω ανατροπής στις φυσικές ή ανθρωπογενείς συνθήκες που αντιμετωπίζουν. Για παράδειγμα, τα φίδια σε ορισμένες περιοχές μπορεί να έχουν αυξηθεί, επειδή με τα φυτοφάρμακα και τη λαθροθηρία έχουν εξολοθρευτεί οι θηρευτές τους, όπως τα αρπακτικά πουλιά. Ακόμα, η εγκατάλειψη ανθρώπινων δραστηριοτήτων (π.χ. εγκαταλελειμμένα χωράφια, κλειστά σπίτια σε χωριά) μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ερπετών, αφού πια δεν υπάρχουν άνθρωποι, των οποίων η παρουσία και μόνο να τα φοβίζει και να τα απωθεί. Αντίθετα με τις διαδόσεις για «απελευθέρωση» ειδών, σε αρκετές περιπτώσεις η αύξηση του αριθμού ζώων που είναι προστατευόμενα (π.χ. λύκος, αρκούδα) ή θηρεύσιμα είδη (π.χ. αγριογούρουνο) αποτελεί φυσική διαδικασία. Οφείλεται κυρίως στη σταδιακή δημιουργία κατάλληλων βιοτόπων, λόγω της εγκατάλειψης των παραδοσιακών δραστηριοτήτων του πρωτογενή τομέα (κτηνοτροφία, γεωργία) αλλά και της εφαρμογής του νομικού καθεστώτος προστασίας ή διαχείρισης των εν λόγω ειδών.


Παρανόηση 2: «Άγρια ζώα τώρα ζουν κοντά στον άνθρωπο; Άρα τα εκθρέψανε άνθρωποι!»

Ας πάρουμε το παράδειγμα του λύκου. Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια αυτό το άγριο ζώο έχει θεαθεί κοντά σε ανθρώπινους οικισμούς, κάποιοι το ερμηνεύουν ως ένδειξη ότι έχει εκτραφεί και απελευθερωθεί από ανθρώπους. Κι όμως, στην πραγματικότητα στην Ελλάδα ο λύκος δεν ήταν ποτέ το «μοναχικό ζώο στο μακρινό δάσος». Πάντα ζούσε κοντά στην ανθρώπινη δραστηριότητα, εκεί όπου έβρισκε την τροφή του: κυρίως κτηνοτροφικά ζώα ελεύθερης βοσκής, πτώματα ζώων από σταυλισμένες εγκαταστάσεις, άλλα μικρότερα θηλαστικά και, όχι σπάνια, κυνηγετικούς ή αδέσποτους σκύλους. Γι’ αυτό και πάντα υπήρχαν και οι σκύλοι φύλαξης, όπως ο «ελληνικός ποιμενικός», για να προστατεύουν τους αγρότες. Επομένως, το ότι άγρια ζώα βρίσκονται κοντά στον άνθρωπο δεν είναι ένδειξη κάποιας «απελευθέρωσης», αλλά ότι πλησιάζουν στις περιοχές, όπου η διαθεσιμότητα τροφής είναι υψηλή και συνεχής σε ετήσια βάση.

Παρανόηση 3: «Ζώα που βλέπουμε για πρώτη φορά; Άρα, πρόκειται για εξωτικά είδη που απελευθερώθηκαν!»

Αν πάρουμε για παράδειγμα τα φίδια, 23 διαφορετικά είδη εξαπλώνονται στην Ελλάδα, οπότε υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αντικρίσουμε ένα ζώο, που μας φαίνεται νέο και διαφορετικό. Παρόλα αυτά, είναι αλήθεια ότι σε λίγες περιπτώσεις κάποια «εξωτικά είδη» εμφανίζονται όντως για πρώτη φορά. Πρόκειται για εξωτικά κατοικίδια, μια νέα και καταστροφική μόδα, που έχει ως αποτέλεσμα φίδια, ιγκουάνα ή άλλα ζώα να το σκάνε από τους ιδιοκτήτες τους ή να εγκαταλείπονται στη φύση, τρομάζοντας τον περίγυρο. Πρόσφατο και ενδεικτικό το παράδειγμα του κροκόδειλου Σήφη στην Κρήτη!



Παρανόηση 4: «Μα τους είδαν, υπάρχουν μαρτυρίες!» «Ο φίλος / κτηνοτρόφος / συγγενής / κάτοικος, κ.ο.κ. είδε ένα όχημα, που κινιόταν περίεργα σε μια απομονωμένη περιοχή και μετά εμφανίστηκαν λύκοι στην περιοχή»


Όσες φορές έχουμε ακούσει τέτοιες αναφορές, έχουμε προσπαθήσει να διερευνήσουμε το θέμα, γιατί πρόκειται για μια πρακτική παράνομη και επικίνδυνη για τις φυσικές ισορροπίες. Όμως, ποτέ οι έρευνές μας δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα: όταν ρωτάμε, μαθαίνουμε ότι ο «μάρτυρας» ενημερώθηκε από κάποιον άλλο, που με τη σειρά του το άκουσε από κάποιον τρίτο… Ως τώρα δεν έχουμε ποτέ διαβάσει απευθείας μαρτυρία τέτοιου γεγονότος. Πάντα προσπαθούμε να διαλευκάνουμε τέτοιες κατηγορίες, ακριβώς για να μη μένει μετέωρη η υποψία.


Πραγματικές απελευθερώσεις: Επιστροφή πληγωμένων ζώων στη φύση

Υπάρχουν και συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπου ένα πληγωμένο ζώο επιστρέφει στη φύση μετά από την επιτυχή περίθαλψή του. Πρόκειται για περιστατικά, που όχι μόνο δεν γίνονται κρυφά, αλλά αντίθετα διαφημίζονται, για να ενημερωθεί ο κόσμος για συγκεκριμένους κινδύνους για την άγρια ζωή, όπως η λαθροθηρία, τα μη μονωμένα καλώδια μεταφοράς ρεύματος ή τα τροχαία, όσο και για την ανάγκη διατήρησης σπάνιων και απειλούμενων ειδών. Οργανώνονται μετά από ενημέρωση και άδεια από το εκάστοτε τοπικό δασαρχείο και συνήθως υλοποιούνται από τα Κέντρα Περίθαλψης Άγριων Ζώων με συμμετοχή πολιτών, σχολείων κλπ.


Και να θέλαμε... δε θα μπορούσαμε!

Ακόμα και να ήθελε κάποιος να απελευθερώσει ανεξέλεγκτα άγρια ζώα, θέτοντας σε κίνδυνο τις φυσικές ισορροπίες της υπαίθρου, θα ήταν εφικτό κάτι τέτοιο; Ας σκεφτούμε τα πρακτικά προβλήματα: Η συλλογή είναι παράνομη: Τα ζώα, που συνήθως υποτίθεται ότι απελευθερώνονται, είναι προστατευόμενα είδη των οποίων η σύλληψη, συλλογή κι αιχμαλωσία είναι παράνομη! Πέρα από παράνομη, είναι και πολύ δύσκολη. Τα είδη αυτά είναι σπάνια και δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει κανείς και να αιχμαλωτίσει με επιτυχία τα απαραίτητα ενήλικα ζευγάρια.

Η αιχμαλωσία δεν είναι «παίξε-γέλασε»: Ας υποθέσουμε ότι, παρόλα αυτά, ο «οικολόγος» έχει καταφέρει να βρει και να συλλέξει τα ζώα που θέλει. Κάπου θα πρέπει να τα φυλάξει μέχρι να αναπαραχθούν και να δώσουν απογόνους. Αυτό σημαίνει ότι εξασφαλίζει ικανοποιητική τροφή κι έχει κατασκευάσει κατάλληλες εγκαταστάσεις, που θα προσομοιάζουν στο φυσικό περιβάλλον, προκειμένου τα ζώα να μπορούν να ζευγαρώσουν, αλλά και θα τα προστατεύουν από ασθένειες, φυσικούς θηρευτές, και από τα …αδιάκριτα μάτια (αφού μιλάμε για μια κρυφή επιχείρηση). Όμως το μέγεθος αλλά και το κόστος συντήρησης αυτών των εγκαταστάσεων είναι απαγορευτικό ακόμη και για οργανωμένους ζωολογικούς κήπους, οι οποίοι συχνά αποτυγχάνουν να αυξήσουν τους πληθυσμούς των ζώων τους!


Απελευθέρωση: Ο λόγος που έχουν μειωθεί τα άγρια ζώα σε μια περιοχή είναι ότι το περιβάλλον εκεί δεν είναι πια ευνοϊκό, π.χ. λόγω έλλειψης τροφής. Τότε, η τύχη των ζώων που θα απελευθερωθούν εκεί θα είναι μάλλον και πάλι η εξαφάνιση, αφού ο αυξημένος ανταγωνισμός για περιορισμένους πόρους το πιθανότερο να οδηγήσει σε μεγαλύτερη θνησιμότητα. Για αυτό το λόγο άλλωστε πρωταρχικό μέλημα οποιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας αποκατάστασης των πληθυσμών ενός είδους είναι οι δράσεις διατήρησης ή βελτίωσης των φυσικών του βιοτόπων.


Το αληθινό πρόβλημα: Οι ζημιές των κτηνοτρόφων δεν είναι φανταστικές


Καμιά βιομηχανία αναπαραγωγής και απελευθέρωσης ζημιογόνων ή επικίνδυνων ζώων δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αν κάποια ζώα μάς προκαλούν ζημιές ή αν φοβόμαστε κάποια άλλα, ας δούμε τα πραγματικά αίτια. Τα μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά της Ελλάδας βασίζονται τροφικά στα κτηνοτροφικά ζώα, στους σκουπιδότοπους, στα υπολείμματα σφαγείων κ.λπ., με αποτέλεσμα οι ζημιές σε αιγοπρόβατα, βοοειδή ή και μελίσσια (από αρκούδες) να είναι αναπόφευκτες. Επίσης, τα άγρια ζώα αλλάζουν συμπεριφορές στην προσπάθειά τους να προσαρμοστούν και να επιβιώσουν σε ένα φυσικό περιβάλλον, το οποίο οι άνθρωποι αλλάζουμε με τις δραστηριότητές μας. Φυσικά θα βασίζονταν και σε άλλες τροφικές πηγές, αν υπήρχαν άφθονες, π.χ. ζαρκάδια. Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι σε μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα, δεν υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις χωρίς ανθρώπινες δραστηριότητες.


Αξίζει να σημειώσουμε ότι πολλές επιθέσεις σε κοπάδια κτηνοτρόφων σε όλη την Ελλάδα έχει αποδειχτεί ότι γίνονται όχι μόνον από λύκους, αλλά και από άγρια αδέσποτα σκυλιά. Πρόκειται για παρατημένα και εξαγριωμένα πλέον ζώα, που οργανώνονται σε αγέλες αναζητώντας τροφή. Τα συναντάμε δυστυχώς σε όλη την Ελλάδα και βέβαια και σε περιοχές, όπου δεν υπάρχουν λύκοι ή τσακάλια, πυροδοτώντας τις φήμες για απελευθερώσεις. Ζημιές γίνονται, όμως η διαιώνιση του μύθου των «απελευθερώσεων» δε μας βοηθά να λύσουμε το πρόβλημα. Αντίθετα, δίνει δικαιολογία στο παράνομο κυνήγι και στις φόλες, δραστηριότητες που κινδυνεύουν να φέρουν πολλαπλάσιο κόστος στη φύση και στον άνθρωπο.


Η σωστή αντιμετώπιση: αναζητώντας τη συνύπαρξη

Πολλές αγροτικές κοινωνίες στην Ελλάδα έχουν καταφέρει να συνυπάρξουν με την άγρια ζωή. Οι κτηνοτρόφοι, που γνωρίζουν καλά τις περιοχές τους και μαθαίνουν τις συνήθειες των άγριων ζώων, αναπτύσσουν απλές αλλά αποτελεσματικές μεθόδους προφύλαξης, όπως τη χρήση των ποιμενικών σκύλων. Έτσι, πολλές τοπικές κοινωνίες έχουν δείξει ανοχή σε είδη, όπως ο λύκος και η αρκούδα, γεγονός που τις τιμά. Αντίθετα, σε άλλες περισσότερο ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες, τα είδη αυτά εξαφανίστηκαν εξαιτίας του ανθρώπου. Βέβαια, όπου η προφύλαξη δεν είναι αρκετή, υπάρχει η δυνατότητα αποζημιώσεων για επιθέσεις από λύκους και αρκούδες από τον ΕΛΓΑ.


Γίνετε συμμέτοχοι στη λύση! Βοηθήστε μας να γκρεμίσουμε τον επικίνδυνο μύθο των απελευθερώσεων!

Την επόμενη φορά, που θα ακούσετε μια τέτοια φήμη, παροτρύνετε αυτόν που τη διακινεί να φέρει αποδείξεις, φωτογραφίες ή οποιοδήποτε στοιχείο, που να μπορεί να ελεγχθεί και να διερευνηθεί από την αστυνομία και το δασαρχείο. Ενθαρρύνετε τον κόσμο, που πιστεύει στη φήμη αυτή, να κάνει μια σοβαρή καταγγελία, ώστε να διαλευκανθεί και να δουν όλοι τελικά αν ήταν αληθινή ή όχι.
Όλοι θα ωφεληθούμε όταν απαλλαγούμε από αυτόν τον επικίνδυνο μύθο.

org

ΣΑΜΑΡΕΙΚΑ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ: Νίκη στα σημεία!

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΤΕΘΕΣΕ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΝΟΜΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 18

 

E1Η προκλητική (διάθεση) παραχώρησης της καταπατημένης έκτασης 800 στρεμμάτων του δάσους Στροφυλιάς στη θέση «Σαμαρέικα» και η επακόλουθη αντίδραση της ΟΙΚΙΠΑ, που πήρε πανελλαδικές διαστάσεις, ανάγκασαν την κυβέρνηση να αποσύρει τελικά το άρθρο 18 του ν/σ για τους φορείς διαχείρισης και να καταθέσει νομοτεχνική βελτίωση, η οποία (χωρίς να λύνει ουσιαστικά το πρόβλημα) το μεταθέτει χρονικά και το παραπέμπει στην «έκδοση κανονιστικών πράξεων».

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΙΠΑ ΣΤΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Την έντονη διαμαρτυρία μας για την επιχειρούμενη παραχώρηση δασικής έκτασης 800 στρεμμάτων (Σαμαρέικα) του δάσους της Στροφυλιάς σε καταπατητές εκφράσαμε στο 9ο  Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο, που έγινε στην Πάτρα ενώπιον πέντε υπουργών, που συμμετείχαν στο πάνελ για το περιβάλλον, μεταξύ των οποίων οι κ.κ. Σταθάκης και Φάμελλος.

Όπως τόνισε ο εκπρόσωπός μας Θωμάς Κουτρούμπας από το βήμα του συνεδρίου, πρόκειται για μια σκανδαλώδη ενέργεια, όπου, με διάταξη (άρθρο 18) στο νομοσχέδιο για τους φορείς διαχείρισης, νομιμοποιούνται  γεωργικές δραστηριότητες μέσα σε εθνικά πάρκα, εφόσον «αυτές προϋπήρχαν της υπαγωγής της έκτασης στο ειδικό καθεστώς προστασίας»!

Πρόκειται για μια απαράδεκτη διάταξη, που «φωτογραφίζει» ευθέως το προστατευόμενο από τη συνθήκη RAMSAR εθνικό πάρκο Κοτυχίου - Στροφυλιάς, ακυρώνοντας όλες τις διοικητικές πράξεις του παρελθόντος για αποβολή των καταπατητών και κατοχυρώνοντας  δικαιώματα εξαγοράς των καταπατημένων εκτάσεων!

Να αναφέρουμε ότι ο αν. υπουργός Περιβάλλοντος  κ. Σ. Φάμελλος στην απάντησή του δεν δεσμεύθηκε για απόσυρση ή τροποποίηση του νόμου, ώστε να  καταργούνται οι γεωργικές δραστηριότητες που προϋπήρχαν της ανακήρυξης προστασίας των εθνικών πάρκων. Αυτό σημαίνει για τη Στροφυλιά αυτόματη νομιμοποίηση των Σαμαρέικων, αφού οι καλλιέργειες στις καταπατημένες εκτάσεις υπήρχαν πριν από την ανακήρυξη της προστασίας της μέσω  του NATURA  2000. 

Η ΟΙΚΙΠΑ ζήτησε την άμεση απόσυρση του άρθρου 18 και δήλωσε ότι θα εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα για αυτή την κατάφωρη παραβίαση του Δημοσίου συμφέροντος. Λύσεις για καταπατητές επαγγελματίες αγρότες μπορούν να βρεθούν αλλού και όχι σε βάρος της ακεραιότητας του Εθνικού Πάρκου.

Να σημειωθεί ότι κατά τα διάρκεια της παρέμβασης, μέλη της οργάνωσης, άνοιξαν πανό μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων με συνθήματα:

ΔΑSOS ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ,

800 ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΔΑΣΟΥΣ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ στους ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ,

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 18 - ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΠΑΡΚΑ.

Παράλληλα μοίρασαν ενημερωτικό υλικό στο παριστάμενο κυβερνητικό κλιμάκιο και στους παρευρισκόμενους πολίτες.

 

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗΣ, Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Η συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή του νομοσχεδίου (νόμου πλέον) για τους Φορείς Διαχείρισης, επανέφερε στην επικαιρότητα τη  μεγαλύτερη από τις ανοιχτές πληγές του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου – Στροφυλιάς: την καταπατημένη περιοχή των Σαμαρέικων, έκτασης 803 στρεμμάτων, μια «τρύπα» στην Α΄ ζώνη του Πάρκου, αναδασωτέα με ισχύουσες τελεσίδικες αποφάσεις, αλλά ουδέποτε αναδασωθείσα. 

Δυστυχώς, η επαναφορά της στην επικαιρότητα έγινε με τον ίδιο τρόπο που είχε γίνει και στο παρελθόν: ως μια προσπάθεια να νομιμοποιηθούν οι τετελεσμένες καταπατήσεις, που ξεκίνησαν από την δεκαετία 1940 – 50 και συνεχίστηκαν μέχρι το 1996, και να σβηστούν, σαν να γράφτηκαν στην άμμο 60 πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής, και οι ισχύουσες και ουδέποτε ανακληθείσες, αντιθέτως νικήτριες στη δοκιμασία τους στο ΣτΕ αποφάσεις κήρυξης του συνόλου της έκτασης ως αναδασωτέας.

Τα Σαμαρέικα, μεταξύ Λουτρών Υρμίνης και του  Έλους της Λάμιας, αρχικά ήταν, με την άδεια του κατόχου της έκτασης Μοναστηριού του Μεγάλου Σπηλαίου, τόπος διαχείμασης των καταγόμενων από την Αρκαδία κτηνοτρόφων Σαμαραίων, ήδη από την Κατοχή. Κατά την διάρκεια «της ανωμάλου καταστάσεως», όπως αναφέρεται σε έγγραφο του Δασαρχείου της δεκαετίας του 1950 – 60, άρχισαν να παραμένουν και να καταπατούν, φτάνοντας σταδιακά, και παρά τα πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής, μέχρι το 1994 σε ένα σύνολο έκτασης 803 στρεμμάτων.

Η Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2009, με την οποία έγινε η ανακήρυξη και η οριοθέτηση του Εθνικού Πάρκου, εξαιρούσε τα Σαμαρέικα από τις ρυθμίσεις της Α΄ ζώνης, στην οποία ανήκαν, καλώντας σε εκπόνηση ειδικής για αυτά Μελέτης και γνωμοδότησης του Φορέα διαχείρισης του Πάρκου, πράγματα που δεν έχουν γίνει.

Αντ’ αυτών το Δεκέμβριο του 2014 με τροπολογία, που υποβλήθηκε από τους βουλευτές Ηλείας Τζαβάρα και Αχαΐας Νταβλούρο, επιχειρήθηκε να χαρακτηριστούν εποικιστική έκταση ως τμήμα του «Κτήματος Μανωλάδας», ώστε να μπορούν να παραδοθούν στη συνέχεια στους καταπατητές τους. Αυτό όμως δεν ήταν αληθές, τα Σαμαρέικα ήταν εκχερσωμένο δάσος και όχι τμήμα του Κτήματος Μανωλάδας και η βιαστική αυτή και κακότεχνη τροπολογία δεν πέτυχε το σκοπό της.

Τον Ιανουάριο 2018, με άρθρο που, με αριθμό 18, προστέθηκε στο αρχικό από 13 άρθρα νομοσχέδιο για τους Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών, επιχειρήθηκε η παροχή δυνατότητας εξαγοράς εκτάσεων με τα χαρακτηριστικά των Σαμαρέικων από τους καταπατητές τους, δηλαδή καταπατημένων και καλλιεργούμενων εντός προστατευόμενων περιοχών, κάτι που ο νόμος 998/79, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 5 του ν. 3937/2011, δεν επέτρεπε.

Το άρθρο 18, αρχικά είχε ως εξής:

Άρθρο 18

Τροποποίηση της παρ.12 του άρθρου 47 του ν. 998/1979

Η παρ. 12 του άρθρου 47 του ν. 998/1979, τροποποιείται ως ακολούθως:

«12. Δεν εμπίπτουν στις διατάξεις των παρ. 5 έως 11 του παρόντος οι εκτάσεις που υπάγονται σε ειδικό καθεστώς προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 19 του ν. 1650/1986, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 5 του ν. 3937/2011 (Α΄60), εκτός αν η γεωργική εκμετάλλευση προβλέπεται από το ως άνω ειδικό καθεστώς προστασίας ή αν η γεωργική εκμετάλλευση προϋπήρχε της υπαγωγής της έκτασης στο ειδικό καθεστώς προστασίας και το καθεστώς αυτό δεν έχει εξειδικευθεί κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος. Τυχόν εκδοθέντες τίτλοι κυριότητας ανακαλούνται και το τίμημα επιστρέφεται. Διοικητικές πράξεις που εκδόθηκαν σε εκτέλεση της προϊσχύουσας διάταξης ανακαλούνται αυτοδικαίως.»

Μετά τη σθεναρή και πολύπλευρη αντίδραση των περιβαλλοντικών οργανώσεων και ιδιαίτερα της Οικολογικής Κίνησης Πάτρας, που κορυφώθηκε με παρέμβαση μελών της στο Αναπτυξιακό Συνέδριο που διοργάνωσαν Κυβέρνηση και Περιφέρεια στην Πάτρα στις 5 και 6 Φεβρουαρίου, όπου ενώπιον του Υπουργού Περιβάλλοντος Σταθάκη και του Αναπληρωτή Υπουργού Φάμελλου, έθεσαν το θέμα ως φωτογραφική υπέρ των καταπατητών διάταξη, και κατόπιν ενεργειών βουλευτών, όπως ο Γ. Δημαράς (ΣΥΡΙΖΑ, από Οικολόγους Πράσινους), Γ. Αμυράς (Ποτάμι) και του υπουργού Αν. Αγρ. Ανάπτυξης Γ. Τσιρώνη, το άρθρο υπέστη «νομοτεχνική βελτίωση» και η νέα του μορφή είναι η ακόλουθη:

Άρθρο 18

Τροποποίηση της παρ.12 του άρθρου 47 του ν. 998/1979

Η παρ. 12 του άρθρου 47 του ν. 998/1979, τροποποιείται ως ακολούθως:

«12. Δεν εμπίπτουν στις διατάξεις των παρ. 5 έως 11 του παρόντος οι εκτάσεις που υπάγονται σε ειδικό καθεστώς προστασίας των προστατευόμενων περιοχών του δικτύου Natura 2000. Τυχόν εκδοθέντες τίτλοι κυριότητας ανακαλούνται και το τίμημα επιστρέφεται.

Κατ’ εξαίρεση των οριζόμενων στο πρώτο εδάφιο, εμπίπτουν στις διατάξεις των παρ. 5 έως 11 του παρόντος οι εκτάσεις, στις οποίες δεν έχει εξειδικευθεί το ειδικό καθεστώς προστασίας της περιοχής, με την έκδοση κανονιστικών πράξεων και α) επιτρέπεται η γεωργική εκμετάλλευση ή β) η γεωργική εκμετάλλευση προϋπήρχε της υπαγωγής της περιοχής στο ειδικό καθεστώς προστασίας αα) των Εθνικών Δρυμών ή ββ) των υγροτόπων με «εθνική σημασία» σύμφωνα με τη Σύμβαση Ραμσάρ ή γγ) των προστατευόμενων περιοχών του δικτύου Natura 2000. Αν, κατά την εξειδίκευση του ειδικού καθεστώτος προστασίας, η γεωργία δεν προβλέπεται στις επιτρεπόμενες χρήσεις, οι διοικητικές πράξεις, που εκδόθηκαν σύμφωνα με τις παραγράφους 5 έως 11 του παρόντος, ανακαλούνται αυτοδικαίως.»

2. Διοικητικές πράξεις που εκδόθηκαν σε εκτέλεση της παρ. 12 του άρθρου 47 του ν. 998/1979 μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος ανακαλούνται αυτοδικαίως.

Η αλλαγή αποτελεί πράγματι βελτίωση, μια και δεν «επιλύει» άμεσα υπέρ των καταπατητών το ζήτημα, αλλά δεν το επιλύει άμεσα ούτε υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Και τούτο διότι, μεταφέρει την  οριστική ρύθμισή του, αν η άσκηση της γεωργίας πραγματοποιήθηκε σε εκτάσεις με τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, δηλαδή καταπατημένο δάσος εντός προστατευόμενων περιοχών, στο χρόνο εξειδίκευσης του ειδικού καθεστώτος προστασίας. 

Το ειδικό και οριστικό καθεστώς, που θα ρυθμίζει τα των Εθνικών Πάρκων και άλλων προστατευόμενων περιοχών, θα μορφοποιηθεί, όταν εκπονηθούν και τεθούν σε ισχύ τα Προεδρικά Διατάγματα, που προβλέπονται από τον ν. 1650/86, σε αντικατάσταση των Κοινών Υπουργικών Αποφάσεων, που έχουν καταπέσει με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Τυχόν σχετικές διοικητικές αποφάσεις, μετά από αίτημα των ενδιαφερομένων, θα ανακληθούν τότε, εφόσον το Π.Δ. δεν θεωρήσει συμβατή την άσκηση γεωργίας εντός της Α’ ζώνης σε τέτοιες περιοχές. 

Είναι αναγκαίο εδώ να σημειωθεί ότι δεν επιτρέπεται να γίνεται, ηθελημένα ή αθέλητα, σύγχυση με άσκηση γεωργίας σε νόμιμες αγροτικές εκτάσεις (όχι δηλαδή εκχερσωμένες δασικές) εντός προστατευόμενων περιοχών, που μπορεί να είναι ανεκτή ή και επιθυμητή.

Με δεδομένα τα παραπάνω, ως περιβαλλοντική οργάνωση με μακρά γνώση και αγώνες τριών δεκαετιών για το θέμα, θεωρούμε ότι οποιαδήποτε έκδοση διοικητικών αποφάσεων υπέρ των καταπατητών των Σαμαρέικων ή άλλων ανάλογων περιοχών θα συνιστούσε ενέργεια ηθελημένης αγνόησης του δημοσίου συμφέροντος.

Όσον αφορά στις σχετικές τελικές ρυθμίσεις του Προεδρικού Διατάγματος (διαδικασία που εκτιμάμε ότι θα διαρκέσει 2 ή 3 χρόνια) θεωρούμε αδιανόητη τη νομιμοποίηση της αυθαίρετης αλλαγής χρήσης από δάσος (στην περίπτωση της Στροφυλιάς οικότοπος κοινοτικής σημασίας) σε γεωργική γη συν κάποια αυθαίρετα κτίσματα. Θα εργαστούμε για το σκοπό αυτό και θα επαγρυπνούμε, διότι η ακεραιότητα του Εθνικού Πάρκου είναι αποκλειστική επιλογή και από πλευράς σεβασμού του Συντάγματος και των νόμων και από πλευράς της Επιστήμης της βιωσιμότητας.

Πιστεύουμε τέλος, ότι αν κίνητρο όσων εισάγουν και στηρίζουν τέτοιες ρυθμίσεις, που κοινό παρονομαστή έχουν την αποδοχή των εις βάρος της δημόσιας κτήσης τετελεσμένων, είναι η φροντίδα για τους έστω και παράνομους καλλιεργητές, ο ορθός δρόμος είναι η αποκατάστασή τους (όσων είναι πράγματι γεωργοί και μόνο) είτε στο Κτήμα Μανωλάδας είτε σε άλλες δημόσιες σχολάζουσες γαίες με αγροτικό χαρακτήρα.

Τα Εθνικά μας Πάρκα δεν προσφέρονται για σαλαμοποίηση.

Το κράτος είναι ο μεγάλος εμπρηστής των δασών

e2Ο τίτλος του θέματος μπορεί να φαίνεται ακραίος και ισοπεδωτικός. Μπορεί να φαντάζει μια εύκολη, δασκαλίστικη έως και λαϊκίστικη αντίληψη πάνω στα αποκαΐδια της καταστροφής. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι έτσι. Γιατί στο ερώτημα ποιος είναι ο μεγαλύτερος εμπρηστής των δασών η απάντηση είναι μία: το κράτος.

Και είναι το κράτος ο μεγαλύτερος εμπρηστής όχι μόνο γιατί σταθερά τις τελευταίες δεκαετίες νομοθετεί με άρωμα επιβράβευσης των πάσης φύσεως παρανομιών στις δασικές εκτάσεις, αλλά και γιατί σταθερά δεν κατέστη ικανό να οργανώσει σύστημα πρόληψης και προστασίας ικανό να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά εμπρηστές, καταπατητές, πυρομανείς, πράκτορες των εχθρών, ανόητους και βέβαια τις δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Να πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Το πόρισμα που έθαψαν στο συρτάρι

Το σωτήριο έτος 1993 στην ελληνική πολιτική σκηνή συνέβη κάτι το πρωτοφανές. Η Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή, που είχε συσταθεί ένα χρόνο νωρίτερα, για να μελετήσει σε βάθος το πρόβλημα των πυρκαγιών και να υποδείξει τρόπους οργάνωσης της δασοπροστασίας για τη μακροπρόθεσμη και αποτελεσματική αντιμετώπισή τους κατέληξε σε ομόφωνο(!) πόρισμα, σε ομόφωνες προτάσεις, που υπέγραψαν οι βουλευτές Διονύσης Μπεχράκης, (πρόεδρος της επιτροπής, βουλευτής ΝΔ), Μόσχος Γικόνογλου (βουλευτής ΠΑΣΟΚ), Αντώνης Σκυλλάκος (βουλευτής ΚΚΕ).

Η κεντρική πρόταση της διακομματικής ήταν η σύσταση ενιαίου φορέα δασοπροστασίας, ο οποίος θα είχε κάθετη δομή και την πλήρη ευθύνη για την προστασία των δασών σε όλα τα στάδια. Πρόληψη, διαχείριση, ανάπτυξη, αλλά και δασοπυρόσβεση, την αντιμετώπιση όλου του κύκλου, όλων των παραγόντων, που συνδέονται άμεσα με την υγεία και την προστασία των δασών.

Στο πόρισμα, για πρώτη φορά, όλες οι αντιμαχόμενες πολιτικές δυνάμεις ομονοούσαν ότι θα πρέπει η συγκρότηση του ενιαίου φορέα και η ανάπτυξη του δασοπυροσβεστικού μηχανισμού να διέπονται από την εφαρμογή της λεγόμενης «αρχικής προσβολής». Εν ολίγοις στην επέμβαση στο μικρότερο δυνατό χρόνο, έτσι ώστε η φωτιά να μην ξεφύγει. Παράλληλα πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα οργάνωσης, τόσο για την πρώτη ταχύτατη επέμβαση όσο και συγκεκριμένο σχέδιο για την περίπτωση, που η πυρκαγιά μαίνεται εκτός ελέγχου και σε μεγάλο πεδίο δράσης.

Στο πόρισμα υπήρχαν και συγκεκριμένες προτάσεις για τη θεσμική θωράκιση των δασών μέσα από την κατάρτιση δασολογίου και κτηματολογίου.

Δυο χρόνια μετά, το 1995, η Βουλή κάνει ακόμη ένα σημαντικό βήμα, ψηφίζοντας ομόφωνα την εφαρμογή του πορίσματος της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής. Και μετά …στάχτη και μπούρμπερη! Αφού το ομόφωνα καταρτισθέν και ψηφισθέν πόρισμα πήγε στα σκουπίδια και δεν εφαρμόστηκε ούτε μία από τις προτάσεις του.

Φταίει ο …Χατζηπετρής

Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την ομόφωνη κατάρτιση και ψήφιση αυτού του πορίσματος για τη δασοπροστασία, τα προβλήματα είναι ακόμη πιο σύνθετα λόγω των ορατών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, των όλο και πιο ακραίων πιέσεων για την «αξιοποίηση» του δασικού χώρου με την αστική – αναπτυξιακή αντίληψη και βέβαια λόγω των τελευταίων επτά μνημονιακών χρόνων, στη διάρκεια των οποίων η οικονομική ένδεια επηρέασε δραματικά τον τομέα της δασοπυρόσβεσης.

Και η απάντηση σε όλες αυτές τις προκλήσεις είναι η επί 24 χρόνια απαξίωση του συστήματος μέσα από συγκεκριμένες πράξεις και παραλείψεις. Για να το κάνουμε λιανά, το σύστημα προστασίας των δασών είναι σε χειρότερη μοίρα από ό,τι το 1993. Κι αυτό, γιατί πρωτίστως με τη …σαλαμοποίηση έχουν χαθεί οι ρόλοι. 

Για παράδειγμα, το υπουργείο Περιβάλλοντος νομοθετεί για τα δάση και τις δασικές εκτάσεις. Την εφαρμογή αναλαμβάνει το υπουργείο Εσωτερικών μέσω των αποκεντρωμένων διοικήσεων όπου ανήκουν τα δασαρχεία. Η πρόληψη θεωρητικά είναι έργο των δασαρχείων και των δήμων και το μόνο σίγουρο είναι ότι την ευθύνη για την κατάσβεση έχει η πυροσβεστική υπηρεσία

Εδώ και χρόνια δεν έχει εκπονηθεί καμιά μελέτη διαχείρισης για κάποιο δάσος της χώρας. Και όταν λέμε μελέτη διαχείρισης εννοούμε τα αυτονόητα δασοκομικά μέτρα, που επιβάλλεται να εφαρμόζονται για την προστασία του. Γιατί όσο καλά και αν οργανωθεί ένας δασοπυροσβεστικός μηχανισμός, δεν θα έχει καμιά τύχη, εάν τα δάση δεν είναι καθαρά, αραιωμένα – σύμφωνα με τις επιταγές των επιστημόνων δασολόγων – και προσβάσιμα από τα επίγεια μέτρα. 

Οι δασικοί χάρτες και το άλλο με τον Τοτό!

Εάν οι μελέτες διαχείρισης θεωρούνται ακρογωνιαίος λίθος για την προστασία των δασών, η ύπαρξη δασικών χαρτών είναι το Α και το Ω της δασικής πολιτικής. Αυτό επισήμαινε και το ομόφωνο πόρισμα του 1993, το οποίο έθετε βασική προτεραιότητα για την προστασία των δασών τη σύνταξη του δασολογίου.

Ακόμη και σήμερα όμως, και ενώ η κατάσταση έχει φτάσει στο κόκκινο, υπάρχουν σοβαρές αντιστάσεις και από βουλευτές και από δημάρχους, προκειμένου η διαδικασία να μην προχωρήσει, μια και η κύρωση των δασικών χαρτών θα δημιουργούσε τετελεσμένα για τους πολιτικούς εκείνους, που έχουν μάθει να πολιτεύονται με δασικά ρουσφέτια και τους ψηφοφόρους εκείνους, που επίσης έχουν εκπαιδευτεί να επιλέγουν με γνώμονα πολεοδομικά ρουσφέτια.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις περιοχές της ανατολικής Αττικής, που τις τελευταίες ημέρες παραδόθηκαν στις φλόγες, αν και η σύνταξη των δασικών χαρτών έχει ολοκληρωθεί από το 2010, η κύρωσή τους δεν έχει γίνει εδώ και επτά χρόνια.

Οπότε τι γίνεται; Για πόσο ακόμη θα καιγόμαστε; Η απάντηση είναι δυστυχώς μία. Για όσο διαιωνίζεται η ίδια μικροπολιτική της ακινησίας και της απαξίωσης. Γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος, που θα βάζει μια πυρκαγιά και πάντα κάποιος, που δεν θα έχει κουνήσει το χέρι του, όταν μπορούσε και όταν έπρεπε.

  ____________________________________________________________________________

Το παραπάνω άρθρο αποτελεί εκτενές απόσπασμα δημοσιεύματος της Βάλιας Μπαζού στην κυριακάτικη εφημερίδα  Documento στις 22-8-2017.

Η Ελλάδα «δίαυλος» παράνομης διακίνησης φυτοφαρμάκων

e3Ανθεί τα τελευταία χρόνια το λαθρεμπόριο παράνομων και απαγορευμένων φυτοφαρμάκων στην Ευρώπη με τη χώρα μας να αποτελεί πρώτη πύλη εισόδου για τη διακίνησή τους.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, η Ιντερπόλ έστησε πρόσφατα επιχείρηση εντοπισμού τους σε 16 ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, σύμφωνα με τα οποία έχουν κατασχεθεί συνολικά 122 τόνοι, είναι εντυπωσιακά, με προφανή την ανάγκη λήψης περισσότερων μέτρων ελέγχου. 

Όπως όλα δείχνουν, η χώρα μας διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην είσοδο αυτών των επικίνδυνων ουσιών στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Από τους ελέγχους που έγιναν έχει διαπιστωθεί ότι η εισαγωγή αυτών των δηλητηριωδών ουσιών δεν γίνεται μόνο στις γειτονικές χώρες (Αλβανία, Τουρκία, Σκόπια, Βουλγαρία, Ρουμανία). Οι ευρωπαϊκές αρχές θεωρούν ότι η Ελλάδα αποτελεί κόμβο για τη διακίνηση των προϊόντων στην Ε.Ε.

Μόλις πριν από ένα μήνα περισσότερα από 700 κιλά παράνομα φυτοφάρμακα τουρκικής προέλευσης κατασχέθηκαν από το τελωνείο Κήπων και ήδη έχει επιληφθεί της υπόθεσης η αρμόδια Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου.

Παράλληλα υπάρχουν πολλά κρούσματα εμπορίας τους μέσα στη χώρα μας, με δέλεαρ τη χαμηλή τιμή πώλησης (περίπου στο ¼ των αντίστοιχων νόμιμων προϊόντων), από αλλοδαπούς ή ημεδαπούς διακινητές, που βεβαίως διώκονται ποινικά.

Από την άλλη μεριά η Πολιτεία, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Γεωπόνων Εμπόρων Γεωργικών Εφοδίων, σχεδιάζει μια σειρά μέτρων τόσο θεσμικών όσο και ελεγκτικών για την αντιμετώπιση του μείζονος αυτού προβλήματος, προβάλλοντας το ζήτημα της επικινδυνότητας στο περιβάλλον και στους πολίτες.  

Ως οικολογικός χώρος προβάλλουμε πάντα τα πλεονεκτήματα της βιολογικής γεωργίας και την ανάγκη λελογισμένης χρήσης φυτοφαρμάκων, σε ειδικές περιπτώσεις. Όμως τα παράνομα φυτοφάρμακα, με ανεξέλεγκτο τρόπο και υλικά παρασκευής, αποτελούν κυριολεκτικά δυναμίτιδα στο ήδη βεβαρημένο και υποβαθμισμένο αγροτικό περιβάλλον. Και τα μέτρα βεβαίως είναι αναγκαία, αλλά πολύ σημαντική είναι και η ενημέρωση των αγροτών  που τα χρησιμοποιούν. 

 

Created @ www.westweb.gr